Flying Through....

Let's Spread the Wings
Flying through the Moon
Lying deep down in Calmness
As long as the Blue Sapphire let it be...

Let's Spread the Wings
Flying through the Moon
Landing back with the precious deep Blue Sapphire
As Serene as it could be...

30 /11 / 2008
CSAN

Empty Space

Friends are like Street Light along the road.
They don't make the distance any shorter
But they light up the path and make the walk worthwhile...


หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง....
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ..ด้วยกัน

ห่างเพียงนิดเดียว ...ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา


เรียนรู้รักอย่างรู้คุณค่า ฝันไม่ไกล
บินไปตามทาง หาดวงตะวัน ที่..เธอต้องการ

ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ
รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียง..คู่กัน




เพลงนี้....

เราอาจเป็นที่พึ่งของใครหลายคน
แต่ที่ว่างของพวกแก เป็นแสงสว่างของเราเสมอ
เพราะมีพวกแกอยู่ ตัวเราในช่วงที่เรารักที่สุดจึงไม่เคยหายไป.....


เข้มเเข็งต่อความถูกต้อง และอ่อนโยนต่อความสัมพันธ์
แต่ไม่อ่อนแอต่อความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้อง....


ขอบคุณที่สุด....
รักพวกแก และรักที่ว่างของพวกแก



(ไว้เจอกันต่อหลังไมค์ msn ภาคธิสิสหฤโหด สัตว์ปีกเรียกพ่อ ชีวิตโดนทำร้าย กร๊ากกก)

Life's Discography

เคยวิ่งตามฝัน เคยหวั่นลมฝน
ได้หม่นได้หมองได้ร้องเพลง
หมื่นพันเรื่องราว เศร้าและครื้นเครง
ทุกที่ต่างมีความงดงามอยู่....

-ม.ต้น เด็กจิตพิสัยเต็มแต่ความประพฤติศูนย์ ถูกจับไปสอบเตรียมฯอุดม
-ทะเลาะกับอาจารย์เกือบทั่วโรงเรียน มีเรื่องกับพวกห้องท้ายทุกวัน พกของมีคมติดตัวตลอดเวลา ไม่อยู่มันแล้วที่นี่....จะไปสอบเตรียมฯ

-เริ่มอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก หลังจากถูกห้ามไม่ให้อ่านมาตลอด ชีวิตรู้จักแต่กับวอลท์ ดิสนีย์
-กลายเป็นโอตาคุสาย Y โดยสมบูรณ์ -*-

-เกลียดพ่อ เพราะเป็นแบบที่เขาอยากให้เป็นไม่ได้
-เกลียดพ่อยิ่งกว่าเดิม เกลียดแม่ด้วย เพราะโดนบังคับให้สอบสายศิลป์-ฝรั่งเศส เพื่อจะให้เข้านิติฯได้ แต่ตัวเองอยากเรียนศิลป์-ญี่ปุ่น ทะเลาะกันแรงมาก ยุ่งอะไรกับชีวิตตรู -*-
-สุดท้ายเดินทางสายกลาง สอบเข้าศิลป์-เยอรมัน 5555+

-สอบได้ พ่อแม่ดีใจ อีเเย้ก็ดีใจ
-ประกาศอิสระภาพ เลิกเรียนเปียโน (ฮา...)
-ใช้ชีวิตม.ปลายอย่างมีความสุขมาก ดีใจที่สุดที่ได้อยู่ที่นี่ กับครูที่มีจิตวิญญาณของความเป็นครูจริงๆ รู้จักคำว่า ภูมิใจในตัวเอง รักสถาบัน และเพื่อนตายเป็นครั้งแรก
-เริ่มคอสเพลย์และฟัง J- Rock

-เดินเข้าไปทำ Glorious Revolution กับพ่อแม่ ฮา....
(น่าเเปลก....เวลาที่ต้องการมากที่สุด กลับไม่เคยได้ เวลาที่ไม่ต้องการมันแล้ว กลับมีทุกอย่าง 5555+)
-พ่อแม่เริ่มทำใจกับสิ่งที่เราเป็น
-มีความสุขกับภาษาเยอรมัน เพื่อน และชีวิตเอ้อระเหยม.ปลาย

-คะแนนเอนท์ครั้งแรก ออกมาติดหมดทุกคณะในสายศิลป์ น่าประทับใจ
-บ้านเเตกอีกครั้ง โดนบังคับให้เรียนนิติฯ ทั้งๆที่อยากเข้าอักษร หรือ นิเทศน์
-โดนบังคับให้ไปสอบตรงนิติฯ ธรรมศาสตร์ โกรธ...มาก เลยยักยอกเงินมาเกือบ 3 พัน บอกว่าจะไปกวดวิชา 2 วัน สร้างหลักฐานปลอมแนบเนียน แต่จริงๆหนีไปค้างบ้านเพื่อน ไปไพรเวทและไปเย้วอยู่งานเจร็อค
-สำนึกผิด.....อ่านหนังสือก็ได้ฟระ แค่ 7 วันเท่านั้น -*-!! (และเเอบเอาเงินไปคืน)

-ไปสอบ สอบข้อเขียนครึ่งเช้าแล้ว ไม่ยอมเดินเข้าไปสอบเชาวน์ เเช่งชักหักด่าทะเลทรายรังสิตตลอดเวลา สุดท้ายโดนลากเข้าไปทำข้อสอบครึ่งบ่ายจนได้ -*-
-ยังคงสำนึกผิดเรื่องเงินอยู่ ก็เลยยอมทำข้อสอบ.....

-ผลออกมาว่า สอบผ่านเป็นอันตับต้นๆ พ่อแม่ดีใจ แต่อีเเย้ไม่ยอมไปสัมภาษณ์
-โดนลากให้ลองไปสัมภาษณ์ โดนจับสัมภาษณ์เป็นภาษาเยอรมัน โต้วาทีกับอาจารย์แล้วติดใจ ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วเเฮะ
-สัมภาษณ์ผ่านสวยงาม พ่อแม่กลับไม่ยอมให้เข้า เลือดสีชมพูอยากให้ลูกเข้านิติฯจุฬามากกว่า
- me/ โกรธ เข้าไปกดยืนยันผล online ว่าเลือกนิติฯ ม.ธ. เรียบร้อยหมดสิทธิยื่นคะแนนเอนท์
-บ้านแตกอีกรอบ....เฮ ญาติพี่น้องเลือดสีชมพูหมด โดนรุมประณาม

-ใช้ชีวิตม.ปลายแบบชิวๆ เพราะมีที่เรียนแล้ว
- สอบ CU-TEP โดนถามว่าทำได้มั๊ย เลยบอกไปตามตรงว่าทำไมได้ โดนน้าปรามาสไว้หนักมากทั้งที่ยังไม่รู้ผล ปรากฎว่าผลออกมาดี พวกญาติๆเลยถอยทัพ -*-
-เข้าไปลองสอบเอนท์อีกรอบ แบบชิวๆ คะแนนดีเกินคาด ได้ 396 เต็ม 444 รวม GPA/PR เป็นอันดับต้นๆ ของทุกคณะของสายศิลป์
-เสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เลือกนิติฯ จุฬา เพราะอยากได้โล่ห์ที่ 1 สอบเข้าคณะนิติฯ สายเยอรมันจากโรงเรียนเตรียม และเสียดายที่ยื่นคะแนนเอนท์ม.ธ.ไม่ได้ เพราะติดสอบตรงแล้ว มีนคะแนนสายเยอรมันจะได้สูสีกับฝรั่งเศส อยากเห็นอาจารย์ยิ้มดีใจ ไม่ได้สนใจว่าเป็นที่ไหนของมหาลัย แต่ของจากโรงเรียนเตรียมฯทุกชิ้น และความดีใจของอาจารย์ที่สร้างเรามา มีคุณค่าทางจิตใจกับเรามากๆ

-เข้าเรียนนิติ.มธ. อยู่หอ ณ ทุ่งรังสิต ไม่ได้สมัครหอไว้เพราะอยากอยู่กับเพื่อนสนิท เลยกลายเป็นสมัครหอไม่ทัน สุดท้ายเดือดร้อนพ่อต้องใช้เส้นจองเข้าหอ
-โดนด่าทุกครั้งที่ชีวิตมีปัญหาว่า "ทำไมไม่เรียนจุฬา" "ถ้าเรียนจุฬาคงไม่เจออะไรแบบนี้หรอก"
-โดนรุ่นพี่บังคับให้ลงทะเบียนเรียนตามเพื่อนโต๊ะ โดนด่าว่า "ทำไมไม่ทำตามพี่ ไปลงเรียนทำไมวิชาของคณะพาณิชย์ มีปัญญาเรียนไหวเหรอ ? " โกรธ.....สไตร์ค!!

-ระบบลงทะเบียนมีปัญหา กลายเป็นลงทะเบียนเรียนไม่ได้ซักวิชา เครียดขั้นสุดของชีวิต
- สำนักทะเบียนจัญไร "ลงไม่ได้ ก็ไปรอไปเรียนปีหน้าสิคะ" ห่านนนนจิกกกกกกกกกกกก
-โดนด่าอีกหลายครั้งว่า "ถ้าเรียนจุฬาคงไม่เจออะไรแบบนี้หรอก"
- ได้เรียนด้วยสิ่งศักดิ์สิทธิ์และความพยายามวิ่งตามอาจารย์ของตัวเอง
- คะแนนเอนท์ภาษาอังกฤษดี เลยได้ ACC ไม่ต้องโดนบังคับเรียนภาษาอังกฤษ ไฮเปอร์หาวิชาลงต่อ จนกลายเป็นเรียนมากกว่าเพื่อนในปีนั้น
- ไม่ไปรับน้องโต๊ะ -*-

-ปี 1 เกรด มีแต่ C กับ D
-เจอ D+ ไป1วิชา เพราะติดกับดักควายข้อสอบเพื่อน อดเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง (อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจเด็กเนิร์ด มันเเทงข้างหลังได้ทุกเวลา)
-วิชากฎหมายวิชาแรกประเดิมได้คะแนนดี ภาษาไทยได้ A
-ถ่อไปเรียนอังกฤษที่ Wall Street สีลม กับเรียนเยอรมันที่ Gothe สาธร แต่เรียนได้ไม่ครบคอร์สก็เป็นอันเลิกถาวร เพราะทุ่งรังสิตมันไกล T[]T

-สนุกกับคอสเพลย์เป็นครั้งแรก ตอนคอส James Potter
-เบื่อคอสเพลย์ เซ็งเพื่อน อยากเลิกคอส

-หนีความนอยชีวิตไป Summer ออสเตรเลีย เห็นโลกกว้าง เห็นคนต่างเชื้อชาติ ต่างภาษา เห็นความฝัน เห็นความจริง เห็นความพอเพียง และพอดี รู้ว่าอะไรกันแน่ที่สำคัญกับเรา ได้ตัดสินใจทำอะไรเอง เป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกเยอะมาก ปัญหาทุกอย่างเเก้เอง ปลอดอิทธิพลจากพ่อแม่ 5555+
- ต้องขโมยของกินเพื่อให้อยู่รอด 5555+
- โดนหลอกขึ้น Tower of Teror ปล่อยลงมาจากความสูงที่สุดในโลก ทั้งๆที่กลัวความสูงที่ Dreamworld
-เริ่มบ้าเเบทแมน -*-
- เจอคิม อายาโกะ ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องราวความทรงจำดีๆ ไม่หล่อแต่ทำให้มาตรฐานผู้ชายในสายตาของอีเเย้สูงขึ้นอีกเยอะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
- เจอMary Dad Mom พี่มะขิ่น และ First ขอบคุณ Dad กับ Mom ที่ทำให้รู้ว่าความรัก ความอาทรไม่เคยจำกัดเชื้อชาติเเละภาษา


-ปี 2 ลงเรียนเยอะกว่าเพื่อนอีกแล้ว -*- (กรูมันบ้า!)
-กล้าหาญชาญชัยไปเรียน Human Resource ของคณะบัญชี กับเด็กบัญชี และเศรษฐศาสตร์ Sec ที่ยากที่สุด ตัดเกรดอิงกลุ่ม และได้ A กลับมา อาจารย์ยังจำได้จนบัดนี้ เพราะเป็นเด็กนิติฯคนเดียวในทุกรุ่น
-อาจารย์ที่สอบสัมภาษณ์ตู และทำให้ตูสนใจที่นี่ คืออาจารย์คนเดียวกับที่โขกสับคะแนนตูซะจนไม่มีชิ้นดีในวิชารัฐธรรมนูญ -*-
- เกือบโดนปรับสอบตกเพราะไม่ได้เข้าสอบ แม่เผลอขับรถชนเพราะสะเพร่า โกรธและเซ็งมากๆ
-หลงเข้าวังวนดงบัง เจอกับแม่บ้าน รักเพื่อนกลุ่มนี้มากมายฮ้าาา
-ความสัมพันธ์กับพ่อดีขึ้นตามลำดับ ยอมรับความสามารถของพ่อมากขึ้น ในขณะที่พ่อเองก็ยอมรับเรามากขึ้น

-ลงเรียน Summer โดดกระจาย จนต้องพึ่งโดเรมอนช่วยด้วย
-ส่วนวิชา VAT โดดไม่ได้เพราะเช็คชื่อ นั่งปั่น Powerpoint หัวบาน พึ่งโดเรมอนช่วยด้วย อาจารย์ช่างชิวและฮา.... เสียดายได้รองท็อปเซ็ค เพราะอ่านไม่ทั่ว เเพ้เด็กเศรษฐศาสตร์

-ปี 3 เรียนหนักมาก เยอะมาก บัดซบ วิเเพ่งฯ ภาษีโดเรมอนช่วยด้วย
-ไม่ได้เข้าสอบปกครองเพราะป่วย อดเกียรตินิยม
- สำนักทะเบียนจัญไรอีกรอบ เเย่งเซคมรดกกันเรียน อีเเย้ไม่เคยมีดวงด้านนี้อยู่แล้ว เจอเซคโหดไปตามระเบียบ
- จิตตก ต้องดูรักเเห่งสยาม......
-บ้าหนุ่มเกาหลี บ้าลายทาง Giordano
-ฉลองคริสมาสต์และปีใหม่กับแม่บ้าน สนุกสุดๆเลย

- ไหนๆ ก็อดเกียรตินิยมแล้ว ตัดสินใจโดดสอบมรดกอีกวิชา ข้อสอบแมร่งตายยกโคตร -*-
- เทอม 2 คะแนนร่วงกราวกว่าที่ควรจะได้วิชาละ 10 คะแนนถ้วนหน้า อาจารย์จะดักเทพ ก็อย่ากดมีน เด็กปกติซวยตาม-*-
- บ้า Reborn! แบบเข้าขั้น ดันทุรังคอสยามะ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้เหมาะกับยามะเลย เฟลเเหก

-โดดสอบ 2 วิชา แล้วมาสอบซ่อมเอาท็อปเซ็ค สำเร็จ สะใจมากๆ ไม่ได้เกียรตินิยม แต่คะแนนเฉลี่ยดึงขึ้นมาสูงกว่าเกียรตินิยม
- เกือบตกคดีเมือง คะแนนเฉลี่ยดีดกลับไปห่วยเหมือนเดิม -*-
-ไพรเวท Vongola Family กับแม่บ้าน ขึ้นตึกร้าง+ส่งอีอาม่าไปอังกฤษ สนุกมากๆฮ้าาา

-ปี 4 อยากจบ 3 ปีครึ่ง ลงยัด 2 เทอมให้มันจบในเทอมเดียว หนัก....มาก ฮาาาา
-โดดกระเจิงเหมือนเดิม 1 สัปดาห์มาเรียนเเค่วิชาเดียว
-เดินเข้าไปถามพ่อว่าลาออกมารับราชการทำไม ถ้าทำเอกชนต่อ ทุกอย่างได้มากกว่านี้ 4 เท่า สรุปว่าพ่อรักครอบครัว รักแม่มากกว่าอนาคตตัวเอง พ่ออยากกินอุดมการณ์ -*-
-คะแนนออกมา 5 ตัว ไอ้วิชาที่ไม่เรียนดันคะแนนดี ไอ้วิชาที่รู้เรื่อง เข้าเรียนไม่เคยขาด ดันเกือบตก...
-ท็อปเซ็ควิชา Legal History
-คอส Reborn! กันกระจาย และยังคงคอสต่อไป ปีหน้าควบพร้อม Hentalia...

-เราไม่รักธรรมศาสตร์ เราไม่รักประชาชน แต่ขอบคุณธรรมศาสตร์ที่สอนให้รู้จักคำว่า"อดทน" "ปล่อยวาง" และพร้อมรับมือกับ "สิ่งที่ไม่คาดคิด" เสมอ
-เหลืออีกวิชาเดียว จะได้รู้กันแล้วว่า 3 ปีครึ่งจะจบไม่จบ วิชานี้ตกมา 2 ชั่วโคตรซะด้วย เสียวเว้ยยยยยยยยยยยย....


เคยวิ่งตามฝัน เคยหวั่นลมฝน
ได้หม่นได้หมองได้ร้องเพลง
หมื่นพันเรื่องราว เศร้าและครื้นเครง
ทุกที่ต่างมีความงดงามอยู่

ชีวิตไม่เคยมีทางตัน
มันอยู่ตรงจะเห็นเป็นมุมใด
ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
สุขมันอยู่ข้างในทุกตัวคน ...

Depression

ป่วย....หนักขึ้นกว่าเดิมอีกเว้ย
ทั้งๆที่ควรจะนอนตั้งแต่เที่ยงคืน แต่คุยโทร.กับเด็กขี้งอนที่ไหนไม่รู้ถึงตี 2
(ความผิดกรูมั๊ยคะ....ไม่ 5555+)

ถ้าจะผิดก็ผิดที่กรูนี่แหละที่ผิดปกติ เพราะถ้าเป็นอีเเย้คนก่อน สาบานไม่เคยมีของแบบนี้เกิดขึ้นกับกรูแน่นอนค่ะ เพราะอีตองจะชิงลงมือกำจัดมันก่อน 555+

ล่าสุดวันนี้นอนทั้งวัน ตื่นมาคุยธุระกับแม่ไม่ถึง 5 นาที เสียงหายกลางโทรศัพท์จนคุยต่อไม่ได้เลย ไม่ต้องโทร.มา เพราะจะไม่รับ ไม่มีเสียง -*-

ปกติไม่บ่น เพราะไม่ชอบคนขี้บ่น ไม่จิตตกกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เพราะถูกครอบครัวเลี้ยงมาแบบไม่เคยมีของคิดเล็กคิดน้อยพรรค์นี้ บ้านเราไม่เคยอุ่นจนร้อน แต่ทุกครั้งที่มองเห็นจะเย็น ชิวและนิ่งเหมือนน้ำ....
แต่วันนี้ขอซักหน่อยเหอะ....

เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ


Ps: เห็นปก junjou อันใหม่แล้วมันโฮกกกกกกกกกกกกกกก ยังไม่ได้โหลดเลยยยย กี๊ดๆๆ
โนวากิ นายเป็นคนมือเย็นใช่มั๊ย มาทำให้ไข้ลดทีเซ่ .....

Just 8018

ได้คอส 8018 TYL กันแบบบังเอิญๆเพราะพี่เบสออก Just ฮา~~~

ตอนแรกหยกไม่ปลื้มกับยามะ TYL เท่าไหร่ เพราะมันบาก มันขรึม มันลุง ในขณะที่ตัวอื่นมันหล่อเทพ แต่คอสออกมาก็ยังหล่อเทพอยู่ดี =[]=!! ไม่เห็นจะดับตรงไหนเลยเว้ยค่ะ!!! ส่วนอีเเย้ชอบมองเเผลที่คางของยามะในมังงะเว้ยค่ะ น่าถูชะมัด กร๊ากกก XD~~ (me/ บ้าลุง)

ชอบบรรยากาศ 8018 เวลาอยู่ด้วยกันนี่แหละ นิ่งๆ เรียบๆ เงียบๆ พูดกันน้อยแต่มองกันมาก ส่วน TYL ยิ่งมีบรรยากาศเย็นๆเเบบผู้ใหญ่ ขรึมๆ ชิวๆ แต่ฮอตตตตตต ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่อ่านโด TYL คู่นี้แล้วมันโดคิๆๆๆๆๆ เเอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย) XD

ส่วนโดพี่เบสตีความออกมาได้ดีจริงๆ สื่อความเป็น 8018 ได้ชัดมากเลย นานๆจะเห็นโดแบบนี้ฮ้า เรียบๆ เหมือนชีวิตประจำวันปกติ ไม่หวือหวา เรื่อยๆเอื่อยๆ แต่มันน่ารัก โดยเฉพาะ "ผู้พิทักษ์วรุณใช่มั๊ย ตายยยยยยยยย!!" กร๊ากกกก เป็นบทพูดที่น่ารักฮิบะมากๆ ถึงยามะจะหัวเรียบเเบร้เหมือนน้องดิ๊ก เกรย์สันไปหน่อย แต่ก็โฮกๆๆๆค้า

ลองเปรียบเทียบเวอร์ชั่น เด็ก กับ TYL ดู

สถานที่เดิม ฉากเดิม คนคอสเดิม ส่วนฟีลต้องเปลี่ยนนี่ท้าทายดีนะ ไม่งั้นมันก็ไม่ต่างเวอร์ชันนักเรียนเมื่อ 3 เดือนก่อนแม้แต่น้อย 55555+ 10 ปีผ่านไป แต่ละคนใส่สูท ขรึมและเย็นขึ้นอีกเยอะ
คอสคราวนี้ได้ฟีล 8018 TYLดีฮ้า โดคิๆๆๆๆๆๆ XD ~~~

A Day After School (เวอร์ชันเด็ก)




Just 8018 TYL ( 10 ปีข้างหน้า)

Feeling the Sky

เมื่อวานไปเดินช็อปปิ้ง ถ่ายรูปกันชิวๆที่สยามพารากอนกับเพลง
เข้าคอร์สมือใหม่หัดเดฟ (เอ๊ย! มือใหม่หัดเเวนซ์~~) กร๊ากกกกกกก เพิ่งใส่เดฟ แต่งตัวเปรี้ยวๆแบบนี้ครั้งแรก ขายาวโคตรๆ พร้อมบูทอีกกกก!! จะเปรี้ยวไปไหน จะเเวนซ์ไปไหน เดินไปคนมองทั้งห้าง ฮา~~

คอสเนียนฮิบะหน้าเปิดตอน 150 อยากคอสลุคนี้มานานแล้ววว~~
ไว้หาโอกาสคอสใหม่ >W<~~!!งานไหนซักที่ ไปเดินเเวนซ์ เปรี้ยวดี กร๊ากกก



ส่วนเพลงเป็นมิฮารุ๊ววว เเอบเเวนซ์ ได้ฟีลดี กรั่กๆๆๆ



เดินสบายๆ กินสบายๆ กินเสร็จ...กลับบ้าน
ตรงพารากอนจัด display X'mas แล้วด้วยยย คนยังน้อยอยู่ แถมยังให้ถ่ายรูปได้ตามสบายไม่หวง สะดวกมากๆ ชอบๆ ไว้ไปกันอีกดีกว่า โฮกกกก

Cure. My SOUL

อยากอัพเรื่องนี้มานานแล้ว โฮกกกกก~~
หลังจากเริ่มเสถียรกับ DA อีเเย้เริ่มหาของเล่นใหม่
ตอนแรกเคยสมัครไว้ แล้วทิ้งไปเพราะเเพ้ภาษาญี่ปุ่น อ่านไม่ออกเฟร้ย พอเพลงกับชิงส่ง Cure มาให้ บอกว่า มีภาคภาษาอังกฤษแล้วนะ อีเเย้กี๊ดดดดดดดดดด รีบไปสมัครด่วนนนนนนนน~~~~
คอสที่นั่นเจ๋งมากกกๆๆ เลยฮ้า สโตรคอย่างเมามันส์ เพราะมีแต่คอสสวยๆเทพๆทั้งนั้น ทั้งภาพถ่าย มุมกล้อง ฟีล คอสตูม เมคอัพ ครบองค์ประกอบจริงๆ ปลื้มฮ้า~~~~




และที่ปลื้มกว่านั้น คือ โชซัง กับไรคุซัง~~~~~~~~ >W<~~!!!

อีเเย้กับเพลง ปลื้มไรคุซังมากๆ คนอะไรคอสได้ฟีลไปหมด ภาพก็สวย เวปก็สวยยย เป็นคนที่คอสตัวไหนก็สามารถทำให้เรามองเห็นเป็นตัวนั้นได้จริงๆ โดยเฉพาะโกะคุ โยอิเทะ มิฮารุ อันนี้ปลื้มมากๆเลยฮ้า โดยเฉพาะโกะคุ~~ทุกชุด กี๊ดดดดดดด




อีเเย้กับเพลงขอไปสมัครเป็น Fanclub ของไรคุซัง ไรคุซังรับเเอดมาแล้วขอสมัครเป็นเเฟนคลับกลับ แถมยังพิมพ์ข้อความสั้นๆตอบกลับมาขอบคุณด้วยยยยยย~~~ โฮกกกกกกก~~ แต่ที่ปลื้มเพราะคงมีคนสมัครขอเป็นเเฟนคลับเค้าเยอะมาก แต่เค้ายังพิมพ์ข้อความขอบคุณกลับไปทีละคนๆ~~ เป็นคนที่ friendly มากๆจริงๆ โฮกกกกกกกก~~

ส่วนโชซัง~~
โอ๊ยยยยย อันนี้ฮาปนน่ารักมากๆเลยฮ้า~~!!! อีเเย้ตามกรี๊ดดดดเค้าเป็นยามะมานานมากๆ หล่อชิว สโตรคจริงจัง เข้าdiary เค้าบ่อยมาก เเอดลิงค์ไว้ในนี้ด้วย เเฮ่~~ จะได้เข้าไปง่ายๆ อีเเย้ส่งข้อความไปขอเป็นเเฟนคลับ พร้อมกับสครีมเป็นภาษาอังกฤษหลายบรรทัด ว่าชอบยามะของเค้ามากๆ ตามมาตั้งแต่เวป rubbishplay แล้วววว (กร๊ากกก โชว์ความสโตรคเกอร์จริงจังมากๆ เลยเว้ยค่ะกรู)

โชซังพิมพ์ message ตอบกลับมายาวมาก >W<~~!!!~~~
และเราเพิ่งมารู้ทีหลังว่า...... เค้าไปสครีมในบล็อควันที่ 2008年11月06日



โชซังเพิ่งกลับมาเล่น Cure ใหม่อีกหน แล้วช็อค...เจอภาษาอังกฤษเป็นพรืดดดของอีเเย้ แต่ก็ต้องตอบกลับให้เร็ว ทำไงดีๆๆๆๆ ทั้งหยิบดิกมาเปิด เปิดเวปเเปลภาษา ไอ้อังกฤษทั้งหมดที่เรียนมาก็ใช้ไม่ได้เลยเว้ยยย ทั้งตื่นเต้น ประหม่า ไม่รู้ว่าจะสื่อความหมายที่ต้องการให้เข้าใจตรงได้มั๊ย เแต่โชซังก็พยายามตอบเราเป็นภาษาอังกฤษ TWT~~ โฮกกก ปลื้มมมมมมมมมมมมมมมมมม


message อีเเย้ท่าทางจะทำให้โชซังลำบากน่าดู ต่อไปอีเเย้จะเรียนภาษาญี่ปุ่นก็ได้ฮ่า กร๊ากกก T[]T

แต่มันเห็นแล้วยิ้มไม่หุบทั้งวัน 2 คนนี้เค้าน่ารักจริงๆนะ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~ ปลื้มมมมม

The Path of Faith

แง่งาม....

เคยวิ่งตามฝัน เคยหวั่นลมฝน
ได้หม่นได้หมองได้ร้องเพลง
หมื่นพันเรื่องราว เศร้าและครื้นเครง
ทุกที่ต่างมีความงดงามอยู่

ชีวิตไม่เคยมีทางตัน
มันอยู่ตรงจะเห็นเป็นมุมใด
ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
สุขมันอยู่ข้างในทุกตัวคน ...

ตอนนี้ชอบเพลงนี้มากๆเลย เขียนคำร้องโดยพี่จิก ประภาส ชลสรานนท์
ไอดอลทางความคิดของเราเอง
คนที่สอนให้เรามองโลกแบบอนิจจัง และมองโลกแบบบวกๆบนพื้นฐานความเป็นจริง และเราเชื่อว่าสิ่งดีๆเหล่านี้มีอยู่จริง
เพราะเราเคยสัมผัสกับมันมาแล้ว.....ไงล่ะ

Love is to give to others without demanding to be given....
Trust is to devote oneself to others without demanding to be trusted....

I never sorrow in everything I 've sorrowed for coz That's make me realize how important it is and what thing is important. And I do solmly sware not to lose it again.

You all 're My Last Friends...

When the LeaF fall down

หากความทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ
เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ
ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป

ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่าน เพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์
วันคืนต้องผ่าน นั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์.....


รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหายไปต่อหน้าต่อตา
แต่คนๆไหนที่เรารัก ก็จะรัก จะเชื่อ และเราจะอยู่กับคนๆนั้นเสมอ
ไม่ว่าเขาจะต้องการเราหรือไม่ก็ตาม .....เราไม่เคยเสียใจกับทางที่เลือกเดิน
ขอแค่คนที่เรารัก มีความสุข แค่นั้นก็พอ...


หากวันนี้เราจะต้องจากกัน...ก็ขอให้เจอกันอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ยิ้มเเย้ม
You 're my Last Friends